FreeLance ~ FreeLife ~ FreeMind

.

.

เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้นหนึ่งครั้ง

ฉันรับสายด้วยความรวดเร็วเพราะอยู่ใกล้ที่สุด

.

.

.

โทรหาพี่เหรอ

.

.

.

เสียงนี้ที่คุ้นเคย

เสียงนี้ที่ได้ยินทีไรก็รู้สึกอบอุ่น

ฉันได้ยินมันอีกครั้งจากปลายสายอีกด้านหนึ่ง

จะเสียหายอะไรไหม

ถ้าจะยอมรับกันตรงๆ อย่างไม่ต้องสร้างภาพ

เพราะกลัวคนอื่นจะคิดว่าเราไม่ใช่สาวเจ๋ง(จริง)

ว่าไม่ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดอะไรขึ้นระหว่างฉันกับเขา

สิ่งเหล่านั้นไม่สามารถห้ามหัวใจฉันให้เต้นช้าลงได้เลย

ฉันรู้สึกดีใจที่เขาโทรมาจริงๆ

.

.

แต่ว่าที่ฉันโทรไปมันนานเป็นชาติแล้ว

และก็ไม่ยอมรับสายด้วย

ช่างเป็นการรักษาฟอร์มแบบขี้ตู่สุดๆเลย(ว่ะ)

แต่ฉันก็ดีใจอยู่ดี

เวลาผ่านไป อารมณ์โกรธเกลียด มันได้จางลงไปจริงๆ

(แต่ยังไม่ลืมนะเฟร้ยย ว่าทำอะไรไว้)

.

.

.

พี่กำลังจะขับรถผ่านไปแถวนั้นพอดี ไปนั่งรถเล่นกันไหม

จะไปจอดรอตรงที่เดิม ให้เวลาแต่งตัวห้านาทีนะ

.

.

สิบห้านาทีผ่านไป

ฉันเข้ามานั่งอยู่ข้างๆเขาในรถคันเดิมอีกครั้ง

ผู้ชายคนเดิม ยิ้มให้ฉันแบบกลัวๆกล้าๆ

เธอดูผอมลง หน้าตาคล้ำดำหนวดเคราไม่ได้โกน

งานเธอคงหนักเช่นเคย

เธอเริ่มคุยสารทุกข์สุกดิบ

.

.

"หน้ากลมขึ้นนะ"

(ย่ะ ชิส์)

.

.

ตามมาด้วยประโยคล้อเลียนเดิมๆ

.

.

"เวลายิ้มน่ะหัดลืมตาซะมั่ง"

"โตแล้วนะเราน่ะ ทำอะไรเป็นเด็กๆ"

"อ๊ะ อย่าดิ อย่าดิ"

"ทำอย่างนี้ไม่ได้ เดี๋ยวต้นสังกัดว่า"

"คิดหาแฟนใหม่รึยัง"

(ประโยคนี้แอบตอบในใจว่ากำลังหาอยู่ กร๊ากกกกก)

.

.

แต่ไม่มีคำนั้นสักทีแฮ่ะ

.

.

แล้วเราก็คุยอะไรต่อมิอะไรกันอีกมากมาย

ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องเบาๆ

ไม่ชวนให้ตีกันเลยทั้งสิ้น

.

.

"ปรากฏการณ์จตุคามรามเทพ"

"สนธิ ลิ้ม"

"สถานการณ์ไฟใต้"

"นายกขิงแก่"

"พ่อของดาว มยุรี"

.

.

แต่ไม่มีคำนั้นหลุดมาเลยอ่ะ

.

.

ขับรถมาชั่วโมงกว่า

เธอถึงจะเริ่มเข้าเรื่อง

.

"โกรธมากเลยใช่ไหมเรา"

"ได้ข่าวว่าแค้นมาก"

บลาๆๆๆๆ

.

.

.

โอเค จะไม่พูดคำนั้นใช่ไหม

ได้ๆ (เออ)

.

.

.

หลังจากแวะดูวิวตรงนั้นตรงนี้

อยู่ราวสองชั่วโมง

เธอก็มาส่งฉันตรงที่เดิม

และขับรถออกไป

.

.

ทั้งหมดเท่านี้เองเหรอ

.

.

.

น้ำตาฉันเริ่มไหล

ความรู้สึกโกรธที่คิดว่าจางหายไป

ดูเหมือนจะกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง

ฉันโกรธ

ฉันโกรธ

ฉันเกลียดเธอ

ไม่น่าออกมาหาเลยจริงๆ

.

.

โทรศัพท์มือถือสั่น

ฉันรับสาย

.

.

พี่ขอโทษ

พี่ขอโทษ

พี่ขอโทษนะค้าบ

.

.

น้ำตาฉันไหลหนักกว่าเดิม

นึกว่าจะไม่พูดซะแล้ว

.

.

.

.